رودکی

“ابوعبدالله جعفر بن محمد”، ملقب به رودکی، از نخستین شعرای مشهور ایرانی است که در دوران حکومت امیر نصر دوم سامانی، در قرن سوم و چهارم هجری شمسی فعالیت می‌کرد و به عنوان پدر ادبیات فارسی و اولین شاعر مشهور فارسی‌گوی شناخته می‌شود. او در روستای پنجکنت در نزدیکی نخشب و سمرقند، که امروزه در تاجیکستان واقع شده، به دنیا آمد. او شاعری بسیار چیره دست بود که عواطف پیچیده انسان را به شکلی ساده اما تأثیرگذار به تصویر می‌کشید. رودکی نه تنها دیوان را خلق کرد، بلکه قالب‌های مختلف شعری از جمله قصیده، غزل، مثنوی و رباعی را گسترش داد. او با ایجاد مفاهیم جدید و گسترش قالب‌های ادبی، به عنوان یکی از بزرگترین شاعران تاریخ ادبیات فارسی شناخته می‌شود.رودکی از پرکارترین شاعران ایرانی محسوب می شود. منظومه “کلیله و دمنه” و “سندبادنامه” از معروف‌ترین آثار اوست. گفته می‌شود که آثار رودکی شش مثنوی و همچنین بیش از یک میلیون و سیصد هزار بیت بوده است اما اکنون فقط چند قصیده، غزل و رباعی باقی مانده است که تعداد ابیات باقی مانده را 1047 بیت می دانند.