“جلالالدین محمد بلخی”، دیگر شاعران مشهور و عارف برجسته ایرانی، در قرن هفتم هجری قمری و معروف به مولوی یا رومی است. او در خانوادهای باسواد به دنیا آمد و با گذر زمان، زبانهای مختلفی را آموخت و سفرهای فراوانی را تجربه کرد. اما وقتی با شمس تبریزی دیدار کرد، زندگیاش مسیری جدید گرفت و مولوی را به یکی از بزرگترین شاعران عرفانی تبدیل کرد. آثار برجستهی مولوی شامل “مثنوی معنوی”، “دیوان شمس” و”فی مافیه” هستند. مثنوی، کتابی است که به عنوان «قرآن فارسی» هم شناخته میشود و در آن، مفاهیم عمیق عرفانی از طریق حکایتها و قصهها به تصویر کشیده شده است. دیوان شمس نیز شامل غزلیات و رباعیات مولوی است که بیشتر به زبان فارسی نوشته شده است. مولوی، به عنوان یکی از بزرگان ادبیات فارسی و از پیشگامان عرفان و فلسفه در جهان شناخته میشود. آثار وی به زبانهای مختلف ترجمه شده و در غرب به عنوان یکی از محبوبترین و پرفروشترین کتب شناخته میشود. مولانا در 5 جمادیالثانی 672، به وقت غروب شمس، جهان فانی را ترک کرد و آرامگاه او در شهر قونیه کشور ترکیه قرار دارد.
