“ابوالقاسم فردوسی طوسی”، یکی از بزرگترین شاعران مشهور و حکیمان ایران، در سال 319 هجری قمری در روستای پاژ شهرستان طوس متولد شد. او از طبقهٔ دهقانزاده بود که درآن زمان از ثروتمندان جامعه بودند. فردوسی پس از مرگ دقیقی مسئولیت نوشتن شاهنامه را برای امیر منصور سامانی به عهده گرفت و پس از سی سال این اثر حماسی را به نظم درآورد. “شاهنامه”، اثر بزرگ و جاودانهٔ حکیم ابوالقاسم فردوسی و مشهورترین آثار اوست. شاهنامه فردوسی اثری حماسی است که در آن از داستانها و رشادتهای جوانمردان ایرانی در جنگهای ایرانیان و تورانیان گفته شده است. این اثر به عنوان شاهکاری ادبی شناخته میشود و جایگاه والایی در ادبیات ایران و جهان دارد. فردوسی نه تنها به عنوان یک شاعر بلکه به عنوان یک محافظ زبان و فرهنگ ایرانی نیز شناخته میشود که با شعرهایش، زبان فارسی را به شکوه و جلال خود بازگرداند. او در بین مردم ایران از جایگاه ویژهای برخوردار است و در تقویم رسمی ایران روز 25 اردیبهشت، روز بزرگداشت شاعر حماسه سرای فارسی گو، حکیم ابوالقاسم فردوسی نامگذاری شده است.
