“ابوالمجد مجدود بن آدم” معروف به سنایی غزنوی، شاعر مشهور و عارف بزرگ ایرانی در قرن پنجم و ششم هجری، در شهر غزنین متولد شد. او از بزرگترین صوفیان و شاعران قصیدهگو و مثنویسرای زبان فارسی است. سنایی با تأثیرگذاری در ادبیات فارسی و وارد کردن مفاهیم عرفانی به شعر، جایگاه برجستهای در ادبیات ایران دارد. شاهکار او، کتاب “حدیقه الحقیقه” است که به عنوان یک حماسه عرفانی شناخته میشود. در این کتاب، سنایی به کاوش در رابطه انسان با خدا میپردازد و بیان میکند که خدا درون خود انسان حضور دارد و انسان برای خداشناسی باید ابتدا خودش را بشناسد. آثاردیگر او شامل دیوان شعر، سیرالعباد الی المعاد، کارنامهٔ بلخ، عشقنامه و عقلنامه میشود. در آثارسنایی، مفاهیم عرفانی و اندیشههای فلسفی او به خوبی مشهود است. در آخرین سالهای زندگی، سنایی به عنوان پیرو یک استاد صوفی، زندگی خود را ادامه داد. او تأثیرات گستردهای بر ادبیات و عرفان ایران به جا گذاشت و بهعنوان یکی از شاعران برجسته تاریخ ادبیات ایران شناخته میشود.
